Para 27 vjetësh, më 6 shkurt 1999, nisën punimet e Konferencës së Rambujesë, një përpjekje vendimtare diplomatike për zgjidhjen e krizës në Kosovë. Konferenca u mbajt pranë Paris, në Francë, dhe zgjati deri më 23 shkurt 1999.
Iniciatore e këtij procesi ishte Grupi i Kontaktit, ndërsa ndërmjetësues të bisedimeve ishin:
-
Christopher Hill (SHBA),
-
Boris Maiorsky (Rusi),
-
Wolfgang Petritsch (Bashkimi Evropian).
Delegacioni i Kosovës pranoi në parim marrëveshjen e propozuar nga Grupi i Kontaktit, e cila synonte ndaljen e dhunës dhe vendosjen e një administrimi ndërkombëtar në Kosovë. Në anën tjetër, delegacioni serb, ndonëse e pranoi formalisht marrëveshjen politike, kundërshtoi kategorikisht vendosjen e trupave të NATO dhe kërkoi që prania ndërkombëtare të ishte nën mandatin e OKB-së.
Edhe raundi i dytë i bisedimeve, i mbajtur në Paris nga 15 deri më 18 mars 1999, përfundoi pa marrëveshje të përbashkët. Delegacioni i Kosovës nënshkroi marrëveshjen e propozuar nga bashkësia ndërkombëtare, ndërsa delegacioni serb nënshkroi vetëm pjesën politike që parashihte vetëqeverisje të kufizuar për Kosovën.
As përpjekja e fundit diplomatike e të dërguarit special të SHBA-ve, Richard Holbrooke, më 22 mars 1999, nuk pati sukses. Ai dështoi ta bindte presidentin e atëhershëm të RFJ-së, Sllobodan Millosheviq, që të pranonte marrëveshjen dhe vendosjen e forcave ndërkombëtare në Kosovë.
Më 24 mars 1999, NATO filloi bombardimet kundër caqeve ushtarake dhe paramilitare serbe. Ato përfunduan më 6 qershor 1999, me nënshkrimin e Marrëveshjes së Kumanovës, e cila parashihte tërheqjen e forcave jugosllave nga Kosova dhe vendosjen e trupave paqeruajtëse ndërkombëtare.
Më pas, Këshilli i Sigurimit i OKB-së miratoi Rezolutën 1244, duke vendosur administrimin ndërkombëtar në Kosovë përmes misionit civil UNMIK dhe misionit ushtarak KFOR.
Në fund të këtij rrugëtimi historik, më 17 shkurt 2008, Kosova shpalli pavarësinë e saj.
