Fitorja dramatike e RCD Mallorca ndaj Real Madrid nuk ishte thjesht një rezultat surprizë, por një histori emocionesh, force dhe rikthimi, me protagonist Vedat Muriqi.
Sulmuesi kosovar shënoi golin e fitores në sekondat e fundit, por momenti që preku më shumë nuk ishte goli – ishin lotët. Në stadiumin “Son Moix”, Muriqi u dorëzua para emocioneve, duke qarë mes brohorimave të tifozëve që thërrisnin emrin e tij. Një çlirim i pastër, pas javësh presioni dhe dhimbjeje.
Sipas Marca, ky ishte momenti i një “luftëtari” – një lojtari që ka kaluar shumë për të arritur deri këtu.
Muriqi po kalon një sezon të jashtëzakonshëm, duke shënuar 19 gola në La Liga, i dyti vetëm pas Kylian Mbappé që kryeson me 23 gola. Por rruga deri këtu nuk ka qenë aspak e lehtë.
Ai vinte nga një periudhë e vështirë: penalltia e humbur ndaj Elches kishte vënë skuadrën në rrezik rënieje, ndërsa ëndrra për të luajtur në Kupën e Botës me Kosovën ishte shuar pas një ndeshjeje zhgënjyese ndaj Turqisë. Presioni ishte real. Kritikat po ashtu.
Por si çdo “pirat” i vërtetë, ai u kthye.
Trajneri i Mallorcas, Martín Demichelis, e përshkroi qartë karakterin e tij:
“Muriqi po vuan, por është një luftëtar. Ai di si të ngrihet pas goditjeve.”
Historia e tij e jetës vetëm e forcon këtë narrativë. I rritur në Prizren në kohë të vështira, duke njohur varfërinë dhe sakrificën që në fëmijëri, ai nisi futbollin në moshë të vogël dhe la shkollën për të ndihmuar familjen dhe për të ndjekur ëndrrën e tij. Karriera e tij mori hov në Turqi, për t’u kthyer sot në një nga emrat më të respektuar në La Liga.
Pas ndeshjes, vetë Muriqi e tha pa filtra:
“Edhe pse nga jashtë mund të dukem i ashpër, jam njeri… dhe ndonjëherë emocionet më mposhtin.”
Dhe ja ku jemi – në një kohë ku futbolli shpesh është i ftohtë dhe mekanik, një moment i tillë të kujton diçka të vjetër, por të vërtetë: edhe më të fortët qajnë. Dhe ndonjëherë, pikërisht aty fillon madhështia.
