Për shumë vite, pyetja kryesore në zhvillimin e softuerit ishte: “Si ta ndërtojmë një platformë të vetme që bën gjithçka?”
Me AI, kjo pyetje po zëvendësohet nga një tjetër: “Cili është problemi konkret që duhet të zgjidhim dhe sa gjatë na duhet kjo zgjidhje?”
Ky ndryshim sjell një mënyrë më pragmatike të menduarit për teknologjinë. Jo çdo proces kërkon një sistem gjigant, të ndërlikuar dhe afatgjatë. Në shumë raste, një aplikacion i vogël, i ndërtuar me fokus të qartë, mund të sjellë rezultat më shpejt dhe me kosto më të ulët.
Kjo nuk nënkupton zhdukjen e platformave të mëdha. Sistemet ERP, CRM, platformat bankare apo infrastruktura kritike do të vazhdojnë të jenë shtylla të rëndësishme për organizatat. Por, paralelisht me to, do të rritet përdorimi i aplikacioneve të specializuara që krijohen për një nevojë të vetme dhe për një periudhë të caktuar.
Në këtë model të ri, softueri nuk shihet domosdoshmërisht si një aset që duhet të ekzistojë përgjithmonë. Ndonjëherë vlera më e madhe e një aplikacioni është pikërisht fakti që ai zgjidh një problem, përfundon punën dhe largohet.
Në epokën e inteligjencës artificiale, fleksibiliteti mund të jetë më i rëndësishëm sesa madhësia. Kompanitë që arrijnë të ndërtojnë mjete të vogla, të sakta dhe të shpejta për nevojat konkrete mund të fitojnë një avantazh të rëndësishëm ndaj atyre që vazhdojnë të investojnë vetëm në sisteme gjithnjë e më komplekse.
E ardhmja e softuerit mund të mos jetë vetëm në platforma që rriten pafundësisht, por edhe në aplikacione të zgjuara që lindin për një qëllim të vetëm dhe përfundojnë misionin e tyre me efikasitet.
