Nga Surinami te Siria dhe Mesdheu Lindor, shtetet prodhuese po i ofrojnë SHBA-së alternativa të reja energjetike mes pasigurive në Ngushticën e Hormuzit
Mbyllja e Ngushticës së Hormuzit si pasojë e përshkallëzimit të konfliktit mes SHBA-së, Izraelit dhe Iranit ka hapur një debat të ri global për sigurinë energjetike dhe ka nxitur një garë të re ndërkombëtare për të ofruar burime alternative të naftës dhe gazit.
Ndërsa çmimet e energjisë vazhdojnë të rriten dhe furnizimet globale përballen me pasiguri, disa vende po përpiqen të pozicionohen si partnerë strategjikë të Uashingtonit për të zëvendësuar varësinë nga rruga jetike detare e Hormuzit, përmes së cilës kalon një pjesë e konsiderueshme e tregtisë botërore të naftës.
Një nga vendet që po kërkon të përfitojë nga situata është Suriname. Ministri i Naftës, Gazit dhe Mjedisit, Patrick Brunings, deklaroi se vendi i tij synon të shndërrohet në një “strehë të sigurt energjetike”, duke promovuar rezervat e reja të gazit natyror të zbuluara në brigjet e Atlantikut.
Administrata e presidentit amerikan Donald Trump po shton përpjekjet për diversifikimin e furnizimeve energjetike globale. Shtëpia e Bardhë ka theksuar se po bashkëpunon me aleatët për zgjerimin e infrastrukturës energjetike dhe reduktimin e varësisë nga pikat strategjike të rrezikut, si Ngushtica e Hormuzit.
Ekspertët paralajmërojnë se edhe nëse trafiku detar në Hormuz rikthehet plotësisht, tregjet do të vazhdojnë të reflektojnë një “premium rreziku” për energjinë që vjen nga Gjiri Persik. Ish-zyrtari amerikan për energjinë, Geoffrey Pyatt, vlerëson se investitorët do të kërkojnë alternativa më të sigurta afatgjata.
Në qendër të vëmendjes po rikthehet edhe Mesdheu Lindor. Cyprus, Greece dhe Israel po intensifikojnë bashkëpunimin energjetik me SHBA-në, ndërsa projekte të reja të gazit natyror pritet të hyjnë në funksion gjatë viteve të ardhshme.
Njëkohësisht, edhe Syria po kërkon të tërheqë investime amerikane në sektorin energjetik. Ministri sirian i Energjisë, Mohammed al-Bashir, ka propozuar ringjalljen e projekteve të rëndësishme të tubacioneve rajonale, përfshirë Tubacionin Arab të Gazit dhe linjën Kirkuk-Baniyas që lidh Irakun me bregdetin sirian.
Megjithatë, ekspertët theksojnë se asnjë prej këtyre projekteve nuk do të ketë ndikim të menjëhershëm në treg. Ndërtimi i infrastrukturës së re energjetike kërkon vite investimesh dhe procedurash, por kriza aktuale po nxit një riorientim strategjik që mund të ndryshojë hartën globale të energjisë për dekadat e ardhshme.
Për shumë qeveri dhe investitorë, mësimi kryesor nga kriza e Hormuzit është se siguria energjetike është rikthyer si një prioritet gjeopolitik, duke e bërë diversifikimin e burimeve dhe rrugëve të furnizimit më të rëndësishëm se kurrë më parë.
